Nowa płyta Slayyyter – WOR$T GIRL IN AMERICA – jest już dostępna w streamingu i sprzedaży. To trzeci album w jej katalogu i jednocześnie pierwszy, który tak wyraźnie odcina się od myślenia „pod hit” i algorytm. Zamiast tego dostajemy projekt wizualny – każdy numer ma własną, kinową oprawę – oraz materiał, który bardziej niż o skuteczności mówi o potrzebie tworzenia.
To nie jest rebranding ani zwrot stylistyczny z komunikatu prasowego. Raczej uporządkowanie tego, co u Slayyyter było od początku, tylko teraz bez kostiumu. Sama artystka mówi wprost: mniej kreacji, więcej niej samej. Efekt? Album, który brzmi jak składanka inspiracji z czasów dorastania – od przesterowanego popu, przez punkową energię, po rapowe momenty – ale poskładana świadomie, a nie dla efektu.
Początek wyznacza „DANCE…”, który działa jak kontrolowane wejście w klimat – spokojny, taneczny, ale z napięciem pod spodem. Dalej jest już mniej asekuracyjnie. „BEAT UP CHANEL$” zestawia agresję zwrotek z emocjonalnym refrenem i ustawia oś całej płyty: impreza jako ucieczka, ale też jako forma autodefinicji. Z kolei „CANNIBALISM!” i „CRANK” pokazują dwie skrajności – punkową surowość i bardziej bezpośredni, rapowy vibe – bez próby ich wygładzenia pod wspólny mianownik.
Druga połowa albumu trochę zwalnia, ale nie łagodzi przekazu. „GAS STATION” i „UNKNOWN LOVERZ” wchodzą w bardziej synth-popowe rejony, tylko że nadal bez nostalgicznej kalki. To raczej momenty zawieszenia niż klasyczne „ballady na oddech”. Najważniejsze dzieje się jednak na końcu – „PRAYER” i zamykające „BRITTANY MURPHY” to już bezpośrednie rozliczenie z emocjami, które wcześniej były tylko zasugerowane. Tu nie ma już ironii ani maski.
Całość spina jedna decyzja: nie próbować nikogo przekonywać. WOR$T GIRL IN AMERICA działa właśnie dlatego, że nie jest projektowane jako „ważne” ani „przełomowe”. To album zrobiony z bardzo prostego założenia – nagrać rzeczy, do których chce się wracać. I paradoksalnie to wystarcza, żeby był jednym z bardziej wyrazistych momentów w jej katalogu.
